Przewodnik Kempingowy | Tasmanien

Tasmania, australijski wyspiarski stan położony około 240 kilometrów na południe od lądu, to pod względem logistycznym zupełnie inna kategoria niż wschodnie wybrzeże czy Czerwone Centrum. Dojazd odbywa się samolotem do Hobart lub Launceston z późniejszym wynajmem samochodu, albo – dla wielu podróżnych z własnym pojazdem lub wynajętym na dłuższy okres z Melbourne – promem „Spirit of Tasmania” przez Cieśninę Bassa. Ta przeprawa trwa od 9 do 11 godzin i w letnich miesiącach bywa zatłoczona nawet na miesiące naprzód; koszt przejazdu pojazdu typu caravan o długości 7 metrów może przekroczyć 600 euro za jedną stronę. Kto planuje wakacje kempingowe na Tasmanii, powinien wiedzieć, że wyspa ma surowe przepisy biosanitarnego bezpieczeństwa: świeże owoce, warzywa i ryby nie mogą być wprowadzane. Kontrole odbywają się bezpośrednio w porcie i są bardzo dokładne. Infrastruktura kempingowa dzieli się na trzy jasne kategorie. Po pierwsze: miejsca zarządzane przez Parks & Wildlife Service (PWS). Zlokalizowane najczęściej w spektakularnych parkach narodowych, oferują jednak zwykle tylko toalety suche (long drop) i rzadko prąd. Obowiązkowy jest także „National Parks Pass” (około 55 euro za pojazd na 8 tygodni), który musi być dobrze widoczny na przedniej szybie. Po drugie: komercyjne place caravanowe. Oferują pełną infrastrukturę (prąd, woda, odprowadzanie ścieków), ale w sezonie szczytu (grudzień–luty) kosztują od 45 do 75 euro za noc. Po trzecie: miasta przyjazne kamperom oraz darmowe miejsca postojowe. Przeznaczone są dla pojazdów autonomicznych (często wymagana certyfikacja „self contained”). Logistycznie wyspa jest przejrzysta, ale czas podróży bywa mylący. Dystans 100 kilometrów na krętej zachodniej trasie może potrwać nawet trzy godziny. Stacje benzynowe są liczne w aglomeracjach Hobart, Launceston i Devonport, ale na zachodnim wybrzeżu czy w centralnym płaskowyżu robią się rzadsze. Kemping na Tasmanii, Australia oznacza również znajomość struktury cenowej: żywność jest około 15–20% droższa niż na lądzie, a ceny diesla znacznie wahają się w zależności od odległości od głównych centrów. Planujcie budżet ostrożnie i uwzględniajcie rezerwę na koszty przeprawy promowej.

Wyspa klimatycznie i topograficznie dzieli się na dwie całkowicie różne światy, które stawiają różne wymagania przed waszym kamperem i umiejętnościami jazdy. Wschodnie wybrzeże, obsługiwane przez autostradę Tasman Highway (A3), to turystyczna arteria życia. Znajdziecie tu łagodniejszy klimat, białe plaże, takie jak Bay of Fires, oraz dobrze rozwiniętą infrastrukturę. Drogi są dwupasmowe i zazwyczaj w dobrym stanie, co nie sprawia większych problemów nawet dużym pojazdom do 8 metrów długości. Jednak warto pamiętać: promienie zakrętów są węższe niż w Europie. Miejsce postojowe na wschodnim wybrzeżu w sezonie szczytu (Boże Narodzenie/styczeń) należy rezerwować z wyprzedzeniem nawet na kilka tygodni. Zachód i centralny płaskowyż to natomiast prawdziwe wyzwanie dla miłośników kempingu na Tasmanii. Dominuje tu Lyell Highway (A10), wijący się serpentynami przez górski teren. Szczególnie słynne „99 zakrętów” w pobliżu Queenstown mocno testują hamulce i skrzynię biegów. Rocznie spada tu nawet 3000 mm opadów. Drogi są często mokre, pokryte mchem i wyjątkowo kręte. Ciężkie kampery muszą tu aktywnie przełączać się na niższe biegi, aby uniknąć przegrzewania hamulców. Prześwit nie jest tu luksusem, lecz koniecznością, ponieważ wiele dróg prowadzących do najpiękniejszych miejsc (np. Lake St Clair) jest gruntowych. Krytycznym elementem pojazdu jest ogrzewanie. Nawet w środku lata (luty) temperatury w nocy na centralnym płaskowyżu mogą spaść do 2–4°C. Wydajne ogrzewanie dieselowe lub gazowe jest niezbędne. Izolacja jest ważniejsza niż klimatyzacja. Dodatkowo fauna stanowi realne zagrożenie dla przedniej części pojazdu. Tasmania ma jeden z najwyższych wskaźników zwierząt zabitych na drogach na świecie. Wombaty, wallaby i tasmańskie diabły są aktywne w godzinach sumrających. Niezbędna zasada brzmi: żadnej jazdy między zmierzchem a wschodem słońca. Zderzenie z 30-kilogramowym wombatem często uszkadza chłodnicę i osie w integrowanych kamperach, co w tak odległych rejonach oznacza koniec podróży.

Dla kierowców dysponujących solidnym sprzętem i nerwami połączenie Stanley na północy ze Strahanem na zachodzie drogą C249, znaną jako „Western Explorer” lub „Droga donikąd”, to ultymatywna trasa poza głównymi szlakami turystycznymi. Nie jest to droga dla standardowych wynajmowanych kamperów (sprawdźcie ochronę ubezpieczeniową!), lecz dla pojazdów 4x4 lub wytrzymałych vanów. Trasa liczy ponad 120 kilometrów i nie jest asfaltowana; nawierzchnia składa się z ubitego, białego piasku kwarcowego („Silica Road”). Kluczowym punktem jest przeprawa przez rzekę Pieman w Corinnie. Nie ma tam mostu, tylko mała barka na linie – „Fatman Barge”. Operuje ona wyłącznie w dzień (zazwyczaj od 9 do 17, zimą krócej) i kosztuje około 25 AUD (płatność gotówką). Kto opóźni się na ostatnią przeprawę, zostaje uwięziony w lesie deszczowym. W samej Corinnie brak jest zasięgu telefonu komórkowego i prądu dla kempingowców, istnieje tylko bardzo droga, wolna dystrybutora na wypadek potrzeby. Uzupełnijcie paliwo w Smithton lub Zeehan przed wyruszeniem na tę trasę. Nagrodą jest przejazd przez dziką Tarkine, gdzie przez godziny nie spotkacie innego pojazdu, otoczeni starodawnym, umiarkowanym lasem deszczowym i paprociami drzewiastymi, które wyglądają niczym z epoki jurajskiej.