Campinggids | Südtirol

Geografisch gezien is Zuid-Tirol het knelpunt tussen Oostenrijks Noord-Tirol en het mediterrane Trentino, begrensd door de centrale noord-zuid-as van de Brennerautobaan A22 en de westelijke Etsch-route via de Reschenpas. Voor kampeerders is de regio een logistieke tweedeling: de diepe, warme dalen (Etschtal, Eisacktal) op circa 250 tot 500 meter hoogte en de hoogalpiene zijdalen die snel naar meer dan 1.500 meter stijgen. Wie zijn kampeervakantie in Zuid-Tirol plant, moet begrijpen dat afstanden hier niet in kilometers, maar in hoogtemeters en rijtijd worden gemeten. Een route van 40 kilometer naar het Gadertal kan door zwaar vrachtverkeer en smalle bochten makkelijk anderhalf uur duren. De situatie rond staanplaatsen in deze autonome provincie is wereldwijd toonaangevend wat betreft faciliteiten en prijsniveau. We hebben het hier niet over een eenvoudig grasveld, maar over hoogtechnologische plaatsen. Veel campings, vooral in de omgeving van Sexten of in Vinschgau, bieden directe gasaansluitingen, afvalwaterafvoer op de plaats en vaak zelfs privébaden direct bij de staanplaats. Deze kwaliteit heeft haar prijs: in het hoogseizoen (juli/augustus en tijdens het Törggelen in oktober) liggen de prijzen voor een camper met twee personen zelden onder de 60 euro, vaak scheren ze langs de grens van 100 euro. Wildkamperen is in Zuid-Tirol, Italië geen optie; de wetten zijn strikt, de controles door de Carabinieri frequent en de boetes streng (tot 500 euro). Aankomst met zware voertuigen vanaf 3,5 ton verloopt vrijwel altijd via de tolweg Brennerautobaan, omdat de rijkswegen vaak gesloten zijn voor doorgaand verkeer. Als alternatief biedt de Reschenpas een tolvrije, maar rijtechnisch uitdagendere route, die echter landschappelijk direct toegang geeft tot de alpine realiteit. Tankstations zijn in het dalnetwerk om de 10 tot 20 kilometer aanwezig, maar let op: op de paswegen zoals het Grödner Joch of de Jaufenpass is er soms meer dan 40 kilometer lang geen enkele mogelijkheid om bij te tanken. Strategisch tanken in het dal is daarom verplicht voor elke beklimming.

Bij het plannen van een route door Zuid-Tirol staan reizigers meestal voor de keuze tussen twee extreem verschillende klimaatzones en rijprofielen: het droge westen (Vinschgau) of het ruige oosten (Dolomieten). Beide gebieden stellen volstrekt verschillende eisen aan je camper en je rijvaardigheid. In het westen, beginnend bij het Reschensee, domineert de Vinschgau. Deze regio is een van de droogste delen van de Alpen, gekenmerkt door de constante Vinschger wind, die vooral voor voertuigen met een hoog opbouw (alkoof) op de SS40 onaangenaam kan zijn. De wegen zijn hier relatief breed en goed uitgebouwd, waardoor ook lange campers van meer dan 8 meter probleemloos kunnen aankomen. De staanplaatsen liggen vaak midden in enorme appelplantages op circa 600 tot 900 meter hoogte. Thermisch is het hier overdag heet, maar ’s nachts koelt het door de nabijheid van de Ortlergroep aangenaam af. Daarentegen liggen de Dolomieten in het oosten (Alta Badia, Gröden, Pustertal). Hier wordt kamperen in Zuid-Tirol een ware materiële krachtmeting. De toegang tot de populairste plekken loopt over passen zoals het Grödner Joch of de Falzarego. Voor je voertuig betekent dit zware belasting voor het koelsysteem bij het beklimmen en extreme belasting van de remmen bij het afdalen. Een voertuig van 3,5 ton moet hier absoluut de motorrem gebruiken; bij zwaardere voertuigen is een retarder van onschatbare waarde. De wegcondities zijn uitstekend geasfalteerd, maar in de dorpsdoorgangen extreem smal. Historische dorpskernen zoals in Kastelruth vormen voor voertuigen breder dan 2,35 meter een uitdaging; vaak zijn er nauwelijks uitwijkmogelijkheden bij tegemoetkomend verkeer van lijnbussen. Een andere technische aspect is de hoogte: veel staanplaatsen in de Dolomieten liggen op meer dan 1.600 meter (bijvoorbeeld aan de voet van de Drei Zinnen of op de Seiser Alm). Dieselverwarmingssystemen moeten hier noodzakelijkerwijs over een hoogtekits beschikken, anders verstoken de injectoren en valt de verwarming uit. Ook de bandenspanning moet worden aangepast. Wie in het hoogseizoen in het dal van Bozen start bij 38 graden en twee uur later op de Karerpass op 1.700 meter staat, ervaart een temperatuurdaling van 20 graden. Condensvorming in het voertuig is dan onvermijdelijk, waardoor intensief ventileren ondanks de kou noodzakelijk is.

Veel reizigers gebruiken de Timmelsjoch (Passo del Rombo, 2.509 m) als spectaculaire alternatief voor de Brenner om rechtstreeks van het Ötztal naar Meran te reizen. De fout die 90 procent van de kampeerders maakt: ze rijden de route tussen 10:00 en 14:00 uur. Op dat tijdstip kruipen touringcars en colonnes motorrijders de zuidelijke helling op. De weg is aan de Italiaanse kant op meerdere punten zo smal dat twee brede voertuigen (camper en bus) elkaar niet zonder rangschieren kunnen passeren. Het resultaat zijn verbrande koppelingen bij het optrekken op de berg. De strategische tijd voor deze route is ’s ochtends tussen 07:00 en 08:00 uur vanaf de tolstation Hochgurgl. Dan is de pasweg vrijwel leeg, de lucht is koud en dicht (goed voor de turbocompressor), en je hebt de ideale rijlijn in de onoverzichtelijke haarspeldbochten helemaal voor jezelf. Belangrijk: aan de zuidkant, ongeveer 15 kilometer voor St. Leonhard in Passeier, zijn er nauwelijks mogelijkheden om de remmen af te koelen. Stop even bij de kleine grindbaai bij kilometer 19,5 (haarspeld 24), meet de temperatuur van je velgen en geniet van het uitzicht op de Texelgroep voordat je de laatste 900 hoogtemeter naar het dal aangaat.