Campinggids | Kreta

Kreta is niet zomaar een eiland, maar bijna een eigen continent in miniformaat. Met een oost-west-uitstrekking van 260 kilometer en drie massieve bergketens die oplopen tot 2.456 meter dicteert de geografie hier jouw route. De aankomst geschiedt vrijwel uitsluitend via de havens van Heraklion of Souda (bij Chania), meestal na een nachtelijke veerdienst van negen uur vanaf Piraeus. Wie de lange reis over de Balkan schuwt, neemt de veerboot van Venetië of Ancona naar Patras en vervolgt dan naar Piraeus – een logistieke operatie van minstens drie dagen per traject. De infrastructuur voor kampeervakanties op Kreta verschilt fundamenteel van Centraal-Europa. Er zijn geen grote vakantieparken met animatie. In plaats daarvan overheersen kleine, vaak familiebedrijven langs de kusten. In het binnenland en de bergen is de campinginfrastructuur vrijwel onbestaand. Een staanplaats kost in het hoogseizoen (juli/augustus) tussen 25 en 45 euro voor een camper met twee personen. Stroom wordt meestal forfaitair afgerekend, maar op veel plekken is de stroomtoevoer beperkt tot 6 tot 10 ampère – het gebruik van airconditioning is vaak niet mogelijk. Een cruciale factor is de bevoorrading. Terwijl supermarkten in het noorden alom aanwezig zijn, moet je in het zuiden en de berggebieden goed vooruitdenken. Dieselprijs op het eiland ligt constant 10 tot 15 cent boven het vastelandniveau. Tankstations zijn talrijk, sluiten in landelijke gebieden echter vaak al om 20:00 uur. Kamperen in Kreta, Griekenland vergt bovendien bewustzijn van het seizoen: in augustus is het extreem druk en heet (tot 40°C). De beste periode voor veeleisende reizigers is mei/juni (bloei, groene landschappen) of september/oktober, wanneer de zee nog 24 graden heeft, maar de toeristenstromen afnemen. Water is een kritisch goed; veel campings in het zuiden gebruiken brak water voor de sanitaire voorzieningen – vul je zoetwatertank altijd wanneer je betrouwbare bronnen in de bergen vindt.

Het eiland verdeelt zich rijtechnisch in twee totaal verschillende werelden, die je voertuig verschillend belasten. In het noorden loopt de "New National Road" (E75/BOAK), de hoofdslagader van Kissamos in het westen tot Sitia in het oosten. Het is de enige plek waar je snelheid kunt maken. Maar let op: de weg is vaak slechts tweebaans met een brede berm. Er geldt een ongeschreven regel: wie langzaam rijdt (dus jij in de camper), MOET uitwijken naar de berm om inhaalsters voor te laten. Doe je dat niet, word je onder druk gezet. Het wegdek is hier meestal gripvol, maar het verkeer is druk. Het zuiden en de noord-zuidverbindingen zijn het echte avontuur voor kamperen op Kreta. Om de zuidkust te bereiken (bijv. Paleochora, Plakias of Matala), moet je de bergketens oversteken. Dat betekent: lange beklimmingen en nog langere, remmen dodende afdalingen. Een 3,5-tonner moet hier technisch feilloos zijn. Remvloeistof mag niet ouder zijn dan twee jaar om dampvorming tijdens de duizendhoogtemeter-afdalingen te voorkomen. Gebruik consequent de motorrem. Een specifiek fenomeen is het "Griekse asfalt" op secundaire wegen en in dorpen. Door de hoge hitte, stof en zeewater ontstaat een bijna onzichtbare smeerlaag. De wrijvingscoëfficiënt is extreem laag. In bochten kan de achterkant zelfs bij droge weg en gematigde snelheid wegglijden. ABS-interventies zijn dagelijkse praktijk. Goede merkbanden met goed profiel zijn hier geen optie, maar een levensverzekering. Voor de camper-afmetingen geldt: breedte is belangrijker dan lengte. In bergdorpen zoals Anogia of Spili steken balkons ver de straat in. Vanaf 2,35 meter breedte wordt het in dorpsdoorgangen spannend. Plan je route zo dat je historische dorpskernen indien mogelijk omzeilt. Bodemspeling is essentieel voor de toegangswegen naar zuidelijke stranden (bijv. Kedrodasos), waar vaak scherp vulkanisch gesteente of grof grind op de oliepan wacht. Een staanplaats direct aan zee betekent vaak dat je de verharde weg moet verlaten – tractiehulpmiddelen (zandplaten of startondersteuning) kunnen nuttig zijn op losse grindgrond.

Veel kampeerders maken de fout om water bij de stations aan de kust te tanken. Het water in het zuiden is vaak sterk gechloreerd of licht zout (brak water). De proftip voor kampeervakanties op Kreta: vul je tanks in de bergdorpen. In Spili (Centraal-Kreta) staat op het dorpsplein de beroemde Venetiaanse fontein met negentien leeuwenkoppen. Het water komt rechtstreeks koud en kristalhelder uit het Psiloritis-massief. Het is drinkwater van eerste kwaliteit en gratis. Een 20-literkan of een waterslangadapter (dievestuk) hoort hier bij de basisuitrusting. Tweede punt: parkeer altijd – echt altijd – met de neus in de wind als de meltemi waait (meestal uit het noordnoordwesten). De rukwinden halen valwind-snelheden die de scharnieren van deuren kunnen verbuigen als de wind de deur bij het openen uit je hand rukt. Als je aan de zuidkust staat, zoek beschutting aan de oostzijde van gebouwen of rotsen, want de wind valt vaak ongehinderd over de bergen.