Campinggids | Deutsche Ostseeküste

Geografisch strekt het relevante gebied zich uit van de Flensburger Förde in het noordwesten tot aan de Poolse grens op Usedom in het oosten. Wie een kampeervakantie aan de Duitse Oostzeekust overweegt, moet begrijpen dat hij zich door twee zeer verschillende deelstaten begeeft: Sleeswijk-Holstein en Mecklenburg-Voor-Pommeren. Terwijl de Sleeswijk-Holsteinse kant vaak wordt gekenmerkt door diep ingesneden fjorden en een heuvelachtig eindmorenelandschap, overheerst in Mecklenburg-Voor-Pommeren het uitgestrekte vennenlandschap met de voorliggende eilanden Rügen, Usedom en Hiddensee. De aankomst vindt voornamelijk plaats via de A1 vanuit Hamburg of de A20, de zogenaamde Oostzeeautobaan. Voorzichtigheid is geboden bij de routeplanning, omdat de A20 op bepaalde trajecten regelmatig door wegwerkzaamheden versmalt. De afstanden zijn niet te onderschatten: van Lübeck naar Ahlbeck zijn het ruim 220 kilometer, die door landweggedeelten en brugopeningstijden nog langer kunnen duren. De infrastructuur voor kamperen aan de Duitse Oostzeekust, Duitsland behoort tot het premiumsegment van Europa. Dat komt scherp tot uiting in de prijzen. Voor een staanplaats in de eerste rij met uitzicht op zee worden in het hoogseizoen (juli/augustus) al snel 45 tot 70 euro per nacht gevraagd. Daarnaast komt bijna overal de toeristenbelasting bij, die per persoon en dag nog eens 2,50 tot 3,50 euro bedraagt. Er zijn drie hoofdcategorieën staanplaatsen: de grote, compleet uitgeruste vakantieparken met wellnessruimtes, die vaak al zes maanden van tevoren volgeboekt zijn; de eenvoudigere, vaak gemeentelijke camperplaatsen vlak bij havens, die meestal werken volgens het principe ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’; en het toenemende aantal privé-staanplaatsen op boerderijen in het achterland, zo’n 10 tot 15 kilometer van de kust. Deze laatste zijn in het hoogseizoen vaak de enige optie voor spontane reizigers. Het klimaat is gematigd maritiem, wat betekent dat de nachten ook in de zomer tot 12 graden kunnen afkoelen, terwijl overdag door de windchill-effect 20 graden veel koeler aanvoelen. Een functionerende standkachel is daarom zelfs in augustus geen luxe, maar een noodzaak.

De keuze tussen vasteland en eilanden bepaalt in hoge mate de aard van je reis en de eisen aan je voertuig. Laten we eerst de eilanden Rügen en Usedom bekijken. De toegang verloopt via knelpunten zoals de Rügenbrug (over de Strelasund) of de Zecheriner Brücke naar Usedom. Hier moet je als bestuurder rekening houden met de openingstijden van de bruggen. De Ziegelgrabenbrücke bij Stralsund gaat meerdere keren per dag open voor scheepvaart – wie hier in de file terechtkomt, verliest al gauw een uur. Technisch relevant is hier de gevoeligheid voor wind. Op de Rügenbrug kunnen bij storm zijwinden ontstaan die voor campers met alkoof en aanhangwagens gevaarlijk zijn; bij windkracht 8 tot 9 wordt de brug vaak afgesloten voor lege vrachtwagens en caravans. Op de eilanden zelf, vooral op Rügen en Usedom, kom je de beroemde lanen tegen. Deze zijn landschappelijk kenmerkend, maar voor camperbestuurders een uitdaging. De oude eiken en lindebomen staan vaak direct langs de weg, en de boomkronen groeien tunnelachtig naar elkaar toe. Voertuigen met een hoogte van meer dan 3,20 meter of een breedte van meer dan 2,35 meter moeten hier uiterst voorzichtig rijden om schade aan de opbouw door hangende takken te voorkomen. Krassen op de acrylramen zijn hier de meest voorkomende beschadiging. Daarentegen biedt het vasteland langs de Mecklenburgse Bocht bredere federale wegen en soepelere toegangen. Hier is echter de bodemgesteldheid van de staanplaats-terreinen doorslaggevend. Veel plekken liggen direct achter de duinen op zanderige ondergrond. Wie hier met een 4,5-tons camper zonder tractiehulp (gripmatten) een onverharde plaats oprijdt, kan na een regenbui al snel vast komen te zitten. Een inklapbare spade en startondersteuning horen dan ook tot de basiskleding. Een andere technische aspect is de afvalverwerking: terwijl grote plekken moderne 'CamperClean'-automaten hebben, zijn kleinere staanplaatsen in het achterland vaak alleen uitgerust met een grondinlaat voor grijs water – een lange afvoerslang (minimaal 5 meter) is hier goud waard, omdat je vaak niet direct boven de put kunt manoeuvreren. Wie zich richt op kamperen aan de Duitse Oostzeekust op het Darß, moet bovendien weten dat daar strenge natuurbeschermingsvoorschriften gelden; wildkamperen wordt hier rigoureus gecontroleerd en bestraft met boetes tot 500 euro.

Vergeet de te dure visbroodjeskramen bij de pier van de keizerbaden, waar de remoulade de smaak overheerst. Wie echte, verse vis wil, rijdt naar de kleine vissershaven van Freest, iets weg van de grote toeristische stromen, tegenover Peenemünde. De truc zit hem in het tijdstip: je moet er tussen 7:30 en 8:30 uur ’s ochtends zijn. Als de kotters met het kenteken 'FRE' binnenlopen, verkopen de vissers de vangst direct vanaf het schip. Hier krijg je platvis, kabeljauw of haring die twee uur eerder nog in het water zwom. De prijs ligt vaak op een derde van wat je in de viswinkel betaalt (vaak minder dan 5 euro per kilo voor platvis). Belangrijk: neem je eigen plastic zak of emmer mee en heb kleingeld bij de hand, want wisselgeld wordt aan boord zelden gegeven. Bereid de vis vervolgens direct op je gasbarbecue voor je camper – verser kan aan de hele kust niet. Nog een logistieke tip voor deze hoek: de weg naar Freest is smal en bochtig, met grote campers is voorzichtigheid geboden bij tegemoetkomend verkeer.